Morfiy (2008) van Alexei Balabanov

Film die me gaandeweg steeds beter ging bevallen. Afstandelijk gefilmd verhaal (van Bulgakov) over een plattelandsarts die (in 1917) door een morfineverslaving naar de ratsmodee gaat. De plot ontwikkelt zich in korte scènes van steeds een minuut of vier, vijf (met stommefilm-tussentitels). Door die opbouw in fragmenten en doordat het verhaal opzichzelf wat dunnetjes is, duurde het even voor ik erin mee kon gaan. (Dat ik de film op een beeldbuis zag en niet in een filmzaal zal er trouwens ook aan hebben bijgedragen.) Maar naarmate de morfineverslaving van de arts zich ontwikkelt en de zaken steeds verder uit de hand lopen (met op de verre achtergrond de Russische oktoberrevolutie), gebeurde dat wel. Prima film dus, die hier en daar ook grappig is, op een wat onderkoelde manier.

Keek naar een dvd-versie met maffe ondertitels in een soort Russisch Yoda-Engels. Weinig lidwoorden en constructies als "Faster we get old than he". Werkte onbedoeld wonderwel en droeg bij aan de charme van de film.

trailer (beetje maf geval, sluit niet zo goed aan bij de sfeer en het tempo van de film zelf)

Il sole anche di notte (1990) van Paolo en Vittorio Taviani

Mooi gefilmde film van de Taviani's, maar niet zo betoverend als bijvoorbeeld Kaos. Het verhaal - over de beproevingen van een zeer vrome kluizenaar die zonder het te willen als een heilige wordt beschouwd - en de hoofdpersoon blijven net wat teveel aan de oppervlakte. Charlotte Gainsbourg doet ook mee, en Nastasja Kinski en Rudiger Vogler (die ik niet herkend heb). Prachtig muziekje van Piovani wordt net iets te vaak (in allerlei variaties) herhaald. Verhaal van Tolstoi.

trailer

De rouille et d'os (2012) van Jacques Audiard

Jacques Audiard (van de zevensterrenfilm Un prophète) wordt in de Wikipedia "de meest vernieuwende en verrassende Franse regisseur van het moment" genoemd. Dat zegt dan meer over de Franse film dan over Audiard, want zo vernieuwend en verrassend is De rouille et d'os ook weer niet. Een prima film, vakwerk, met een pakkend verhaal en karakters die boeien, prima acteurs en ietwat taboeërige invalidenseksscènes. Maar het verhaal - ruige, ietwat simpele maar toch wel goeie man krijgt iets met slimme, mooie maar ietwat ingewikkelde vrouw die bovendien geen onderbenen heeft - is net iets te clever en te glad, en net iets te geforceerd 'vernieuwend en verrassend' om je écht te pakken - zoals Un prophète dat wel deed. Maar is prima kinema, zonder meer.

Ook het onderwerp van deze film - leven met een handicap na een ongeluk, zoals in Le scaphandre et le papillon en Intouchables - begint een Frans dingetje te worden, na de boerenfilms en de groepsfilms.

Je vraagt je wel af hoe ze dat met die benen van Marion Cotillard gedaan hebben. Ze lijkt echt alleen nog maar stompjes te hebben. Een stand-in of wat anders?

trailer

Cargo 200 (Gruz 200, 2007) van Alexei Balabanov

Tweede keer gezien, deze film over de deconfiture van de Russische communistische maatschappij. Geen verrassing meer dus, maar heb weer vol bewondering naar al die lelijkheid en slechtheid zitten kijken. Indrukwekkende film. Geen enkel karakter wordt gespaard, iedereen is slecht, dom of egoïstisch, de omgeving is lelijk en ziek, en hoop is er enkel als je bereid bent het opportunisme van het kapitalisme (dat de twee jongens aan het eind van de film tegemoet lopen) te verwarren met een drang naar het goede. Zevensterrenfilm.

trailer

L'hiver dernier (2011) van John Shank

Mooie stille film. Sec verteld verhaal over een jonge boer die geen concessies wil doen aan de moderne tijd en daaraan ten onder gaat. Mooi verteld. Prachtige grauwe beelden van rauw landschap en de mensen die er wonen. Goede acteurs. Très bon.

Films over boeren die alles blijven doen zoals vroeger is ook (net als de groepsfilm) een genre waar de Fransen dol op zijn. Heb de afgelopen jaren toch wel een stuk of 4-5 van dit soort Franse films gezien.

trailer

Entre les murs (2008) van Laurent Cantet

Voor de tweede keer gezien, met Pi samen. Prima film over leraar en een klas met Parijse voorstadleerlingen, en hoe dat dan gaat, met een crisisje erbij, en dat het toch eigenlijk kinderen met een goed hart zijn (en een grote bek natuurlijk). Camera verlaat het schoolgebouw niet. Prima geacteerd ook, door iedereen eigenlijk. Knap. Fransen lijken een beetje patent te hebben op dit soort films te hebben, films waarin het gaat om groepsdynamiek. Gouden Palm in Cannes.


trailer

Prometheus (2012) van Ridley Scott

Ben ik er toch weer ingetuind. Ongelooflijk dat je zoveel aandacht besteedt aan het uiterlijk van een film - zag er allemaal pico bello uit - en dat je dan zo'n knullig pokémonscenario gebruikt. Een verhaal van bijna nix met onbenullige ideetjes over het ontstaan van de mens, dat aan de gang wordt gehouden met voorspelbare, fantasieloze plotontwikkelingen. De karakters zijn volkomen eendimensionaal, karikaturen van karikaturen, en worden zo lomp en plompverloren geïntroduceerd dat het pijn doet aan je ogen. Kan me voorstellen dat je met al die holle zooi wegkomt in een game ofzo, waar het verhaal er niet echt toe doet, maar in een film - en zeker een film die gepusht wordt met prima clevere virals - verwacht je dit soort gepruts toch niet.

Enige scène die me zal bijblijven is die waarin Naomi Rapace een abortus op zichzelf uitvoert - volkomen over de top.
trailer

why Prometheus sucks

symboliek en invloeden enzo in Prometheus