River of no return (1954) van Otto Preminger

Erg matig. 'T is dan wel MM-maand, maar dit soort films mag gewoon vergeten worden. De beginscène in het levendige en zondige goudzoekerskamp belooft veel, maar t zakt alllemaal heel snel af naar een heel laag niveau. Verhaal is graatmager, scenario belabberd, boodschap en moraal zijn erg uhmerriken, Robert Mitchum speelt John Wayne en MM doet poes (straatkat) en zingt een paar liedjes (gedurende alle rampspoed blijft haar guitaar als door een wonder steeds gespaard). Cinemascope-opnames zijn hier en daar prachtig fake, en de scènes op de rivier ook.

trailer

Santa sangre (1989) van Alejandro Jodorowsky

Surrealistische, barokke film (wikipedia noemt t n griezelfilm, maar das wat overdreven) over zoon die zich los moet maken van zn moeder (beide circusartiest), simpel gezegd, maar verhaal neemt hier en daar wat bizarre wendingen. Doet eigenlijk wel een beetje denken aan Black Swan van Arenofsky, met die noodlotsthematiek en de zwaar aangezette visuele stijl, maar ook wel aan Fellini met al die maffe figuren en personages, en de soms wonderlijke scènes, zoals de begrafenis van de olifant. Er zit dialoog in de film, maar e.e.a. had ook met tussentitels verteld kunnen worden. Verhaal ontspint zich vooral in scènes en beelden. Aparte, heel behoorlijke film, maar net niet helemaal boeiend, misschien ook doordat de voor de film zo belangrijke vormgeving wat gedateerd aanvoelt.

trailer

Dom (2011) van Zuzana Liová

Stugge man (die op Harvey Keitel lijkt) heeft het te stellen met zijn dochter, die niet wil wat hij wil. Ze rebelleert een beetje, terwijl de man maar doorgaat een huis voor haar te bouwen. Uiteindelijk ziet hij in dat hij haar (en haar zus) de ruimte moet geven, en geen huis. Realistisch, goed uitgewerkt, wat ingehouden geacteerd, prima kleine film.

trailer

Kuma (2012) van Umut Dag

7+. Film over jong meisje dat van Turkse platteland gehaald wordt om tweede vrouw van een Weense Turk te worden. Ze verwerft zich een plek binnen het gezin, maar ze is jong en ze wil wat en dus crisis. Open einde. Problematiek is voor Turken waarschijnlijk herkenbaarder en invoelbaarder dan voor westerlingen. Na afloop vraaggesprek met regisseur en hoofdrolspeelster, die toch vooral het verschijnsel tweede vrouw moesten uitleggen en zelfs verdedigen. Scenario en verhaal en acteren goed.

Laatste tijd toch wel drie of vier van dit soort films gezien, over Turken die ingeklemd zitten tussen oost en west en de worsteling die daar het gevolg van is. trailer

Twelve monkeys (1995) van Terry Gilliam

Voor de zesde keer ofzo gezien, maar blijft geweldig, hoewel ik Bruce Willis wel steeds meer vind afsteken bij de kwaliteit van de rest van de film. Maar hij doet zn best. De maniertjes van Brad Pitt werken ook niet zo gladjes meer als de eerste keer, maar ook dat geeft helegaar nix, want fantastische film. Geweldig verhaal, vlekkeloos uitgewerkt plot, Gilliam-vormgeving is natuurlijk sowieso al fabelhaft, leuke, goede bijrollen, muziek goed (Piazola en 'Sleepwalk'). Bijna net zo goed als Brazil. Vreemd genoeg zie je die bijna nooit op tv, en 12 Monkeys juist wel. Zag laatst een zeer conservatieve filmtop50 van een hele hoop Britse critici ofzo, en daarin stond La jetee (de film waar 12 Monkeys losjes op gebaseerd is), toch wel tot mn verbazing. En dus geen enkele Gilliam-film.

trailer

The Shout (1978) van Jerzy Skolimovski

Tweede keer gezien. Vond m de eerste keer beter. Het nu-gedeelte met de cricket-scenes is prima. Maar het toen-gedeelte is wat minder. Vooral Alan Bates vond ik een beetje overdone. John Hurt was fine, though, as was mrs York. Vond t verhaal indertijd ook wat intrigerender; t surrealisme of hoe moet je t noemen was toch niet helemaal geloofwaardig meer. Desondanks lang geen slechte film, natuurlijk.

Op wikipedia noemen ze t n horrorfilm. dat oordeel is waarschijnlijk gebaseerd op de trailer, niet op de film zelf.

Your sister's sister (2011) van Lynn Shelton

Braaaaaf. Begint jukkie, met een herdenking van dode vriend door een groep vrienden en dat is allemaal net te veel zoals t hoort en dan toch proberen t net niet te doen zoals t hoort, maar dat heeft dan iets cleverigs-geforceerds. En vervolgens wordt t toch even een best verteerbare, beetje woody allen-achtige film met aardige verwikkelingen en adequaat acteerwerk (en Emily Blunt en Rosemarie DeWitt zijn best leuk, hoewel Mark Duplass (van Humpday) een beetje geforceerd leukig en daardoor irritant), maar vervolgens vliegt t dan toch nog zachtjes gierend uit de bocht met een zoetig en braaf en jukkie eind. Nietsjewo.

trailer