Insignificance (1985) van Nicholas Roeg

In de jaren '80 drie of vier keer gezien. (Ik had de soundtrack op tape, dus ken sommige delen van de dialoog zelfs uit mn hoofd). Vond m nu weer minstens zo goed. Vooral de scène waarin Monroe Einstein de relativiteitstheorie uitlegt met balonnen, modeltreintjes en zaklantaarns blijft geweldig - maar de rest van de film ook, van t begin tot t apocalyptische eind (dat ik eerlijk gezegd en vreemd genoeg vergeten was). De flashbackjes zijn wat makkelijk misschien, maar detoneren ook niet echt, dus hup. Will Sampson, Tony Curtis, Gary Busey, Theresa Russell (praat in deze film net zo als Monroe in The Seven Year Itch) en Michael Emil - allemaal prachtrollen.

Dacht dat The witches uit 1990 Roegs laatste film was, maar hij heeft er blijkbaar toch nog 3 gemaakt.

trailer

On the road (2012) van Walter Salles

Boek van Kerouac nooit gelezen, en op grond van deze film ga ik dat ook niet doen. Geen slechte film, hoor: vakkundig en met goede smaak (en een hoop geld, denk ik) gemaakt, met goede acteurs etcetera, maar een beetje braaf allemaal.
Boekverfilmingen proberen vaak zo veel mogelijk uit het boek te behouden, waardoor ze iets fragmentarisch en springerigs krijgen. Het resultaat is dan een opeenstapeling van relatief korte scènes die de verhaallijn volgen, waardoor het echte verhaal vervaagt of verdwijnt. Dat dus.

Viggo Mortensen als W.S. Burroughs was leuk.

trailer

Baby Doll (1956) van Elia Kazan

Nog een film uit 1956 die ophef veroorzaakte (net als Et dieu... créa la femme), deze vanwege het thema ontrouw en de suggestie van Lolita-sex, denk ik. Film wordt wel omschreven als 'steamy', maar dat is (nu) te veel eer. Is wel een betere film dan die van Vadim, met in het begin lekker veel vaart. Vooral Karl Malden is leuk om naar te kijken. Maar dan volgt er een veel trager en nogal lang uitgesponnen deel waarin Eli Wallagh Caroll Baker het hof maakt om haar een bekentenis te ontfutselen, waarbij ze dan ook nog verliefd op elkaar worden - en de ontknoping is daarna te geconstrueerd, en omdat je als kijker alles al weet ook wat saai, ondanks alle opwinding bij de drie hoofdrollen. Draaiboek van Tennessee Williams. De muziek is erg fifties, dus een hoop getetter.

Het woord babydoll schijnt uit deze film afkomstig te zijn.

Caroll Baker wel erg cute, eigenlijk. Had nog nooit van haar gehoord, eigenlijk.

De film is in zn geheel op internet te zien. Maar de trailer is veel leuker.

The invader (L'envahisseur, 2011) van Nicolas Provost

Afrikaanse vluchteling spoelt aan in Brussel. De eerste 10 minuten zijn overdonderend, de eerste 20 minuten zijn uitstekend, maar daarna wordt het contrast tussen arm zwart en rijk blank net wat te zwaar aangezet. Het was subtieler en geloofwaardiger geweest als hoofdpersoon Amadou zijn zinnen had gezet op een gewone Brusselse met een gewone baan en een gewoon leven, in plaats van op de sjieke, rijke en per definitie onbereikbare Jeanne. Ondanks deze bezwaren nog steeds een viersterrenfilm. Intelligent, goed geacteerd en prachtig gefotografeerd.

Overigens: die scène over Afrikaanse vluchtelingen die aanspoelen op een Italiaans eiland zat laatst ook al in Terraferma. Levert krachtige beelden op, natuurlijk - arme zwartjes die bijna verdrinken tegenover volgevreten blanken - maar op zichzelf wat goedkoop misschien.

Overigens: wat worden er de laatste tien jaar toch goede films gemaakt in België.

gedeelte uit de openingscène

Winter passing (2005) van Adam Rapp

Slap aftreksel van eerdere films met eenzelfde verhaaltje: inmiddels volwassen kind keert terug naar ouderlijk huis om ergens mee in het reine te komen. Deze keer gebracht als arthouse-film voor jonge mensen die boeken lezen en van folky muziek houden. Zooey Deschanel (wat een leipe naam eigenlijk) is übercute (maar valt qua acteren nogal door de mand in een huilscène), Ed Harris als de vader annex beroemde schrijver blijft de hele film door een vent met een pruik op, en de twee bijrollen zijn inspiratieloos ingevuld met de obligate eigenaardigheidjes die bijfiguren nou eenmaal moeten hebben. Een hoop Zooey die treurig uit beeld kijkt in allerlei winterse decors die haar existentiële leegte moeten benadrukken, en op het eind komt t natuurlijk allemaal soort van goed. Erg onnodige film.

Bevestigt de theorie dat films waarin een van de acteurs een nummer begint te zingen, films zijn die niet deugen.

trailer

Et Dieu... créa la femme (1956) van Roger Vadim

Was indertijd een gewaagde film, sans doute, met die dansscène aan het end, maar nu kijkt niemand nog op van dit soort erotiek, en voor de rest is er niet veel te beleven. BB is wel mooi natuurlijk, en het is wel even grappig om Curd Jürgens en Jean-Louis Trintignant te zien, maar het verhaal is dun en voorspelbaar, de uitwerking is plat, en er wordt zeer matig geacteerd. Een beetje knullig allemaal, eigenlijk.

In de (Engelstalige) trailer werkt die knulligheid onbedoeld wél, overigens.

Oslo, 31 august (2011) van Joachim Trier

Geslaagde film, op een treurige manier mooi. Zag een parallel met Play, die ik twee dagen eerder zag, omdat beide films iets te zeggen over de gereguleerde Scandinavische samenleving - zei het op een verschillende manier. In dit geval: wat valt er nog te winnen als alles perfect is? Schik je je in een rimpelloos maar banaal bestaan, of liever niet?

Van scènes over zorgeloos ronddolen in het nachtleven word ik de laatste tijd nogal weemoedig.

imdb