La populaire (2012) van Régis Roinsard

Vaardig gemaakt, maar zeer voorspelbaar, na 5 minuten weet je al hoe het afloopt. Zorgvuldig gestyled (ziet er meer 50s uit dan de 50s zelf) feelgoodverhaal dat sommigen een sprookje vinden. Apebraaf.

trailer

Un bonheur n'arrive jamais seul (2012) van James Huth

Franse blijheid, heel erg obligaat. Jongetje van 40 type belhamel annex verstokte vrijgezel (à la Serge Gainsbourg) ontmoet de vrouw van zn leven (Sophie Marceau) maar die heeft kinderen enzo en hoe dat dan gaat. Slap verhaaltje met vaart en humor gebracht. Werkelijk geen enkele originele of gedenkwaardige scène, hoofdfiguur is wat irritant, veel te Frans.

trailer

The domino effect (2012) van Paula van der Oest

Nederlandse film met internationale allure - in die zin dat hij nogal internationaal is opgezet, met verhaallijnen (want mozaiekfilm) die zich afspelen in India, UK, VS, China, Zuid-Afrika en Nederland. Verhaaltjes zijn ieder op zichzelf wat braaf en voorspelbaar, maar als geheel boeiend genoeg - en de opbouw is goed - en e.e.a. wordt met verve en professioneel gebracht en er wordt goed geacteerd (hoewel ik me ook nu weer een beetje ergerde aan de NL acteurs - wat is dat toch? Ligt t aan mij of aan die acteurs dat ik ze minder naturel en houteriger vind klinken dan buitenlandse acteurs. Of is het mss zo dat buitenlanders, bv. Britten, altijd al toneelspelen, en dat daardoor t verschil niet opvalt?). Het eind van de film is vervolgens een teleurstelling en haalt de hele film onderuit: veel te zoet en veel te happy. Bracha van Doesburg viel me op.

trailer

Frozen land (Paha maa, 2005) van Aku Louhimies

Voor de 2de keer. Wet van behoud van ellende. Finse zwaarmoedigheid en determinisme en lotsbestemming. De wereld is hard, en de mensen zijn weliswaar in principe niet slecht, maar wel dom en lelijk. Prima.

trailer

À perdre la raison (2012) van Joachim Lafosse

Begint wel aardig, als Murielle en Mounir nog verliefd zijn, en je nog nieuwsgierig bent hoe dat zit met die oude, wat stugge dokter, en hoe t komt dat t allemaal zo slecht afloopt (dat dat zo is weet je door het allereerste begin). Maar gaandeweg wordt t steeds minder interessant. Murielle wordt steeds depressiever, maar ik snapte eigenlijk niet waarom. Ja, vier kinderen is zwaar, en ja, die schoonvader in huis is niet leuk, maar zo erg is dat toch allemaal niet? En toch verwacht de regisseur dat ie je met allemaal korte scènes uit een huwelijk kan laten voelen wat Murielle voelt, en waarom ze aan het eind vd film tot n heuse wanhoopsdaad komt. Maar niet dus. En de allerlaatse scène, die met het huis en het telefoongesprek op de geluidsband, was in zn uitleggerigheid overbodig. Laten eindigen bij de een-na-laatste scène was veel aangrijpender geweeest. Bah-film.

Met Niels Arestrup en Tahra Rahi, die ook samen in Un prophète zaten.

trailer

Barbara (2012) van Christian Petzold

Vond r niet veel aan. Braaf, plichtmatig geengageerd, zeer voorspelbaar (zag de ontknoping al aankomen toen de eerste zaadjes ervoor werden geplant), film die gemaakt is om het publiek te plezieren, kortom: middelmatige bagger, vaardig maar routineus gemaakt. Succes boven kwaliteit. Prut. Bah. En die hoofdrolspeelster met r Tatort-uitstraling vond ik ook nix, en dat gezellige beertje dat haar tegenspeler is ook niet. Jakkebah, weg ermee. En dat moet weer op voor een oscar natuurlijk. Pjoek.

trailer

Morvern Callar (2002) van Lynne Ramsay

Voor de tweede keer gezien. Niet slecht. Maar eerste helft is beter dan de tweede. Eerst helft is bizar en unheimisch en invoelbaarder - vriend van meisje heeft zelfmoord gepleegd en ze weet niet wat ze daarmee aanmoet - maar als de handeling zich verplaatst naar Spanje verdwijnt de zelfmoord naar de achtergrond en wordt t een wat gewone vrouwenfilm over identiteit zoeken enzo en bepalen wat je met leven wilt en hoe je daarmee om kan gaan. De toon is dan anders, soort coming of age, gaat allemaal beetje snel ook eigenlijk, en sowieso is Glasgow leuker dan Spanje, en hoewel de film open eindigt is het einde me iets te braaf en positief. Maar goed, best aardige film. Twee goede actrices. Can, Holger Czukay, Velvet Underground, Lee Hazlewood en Stereolab en andere prima muziek in de soundtrack.

trailer